شبکه اتریوم به سمت اجماع اثبات سهام حرکت کرد


به گزارش پایگاه خبری بانکداری الکترونیک، اتریوم به عنوان قابل برنامه ریزی ترین بلاک چین در جهان، توان مورد نیاز ارز دیجیتال اتریوم و هزاران برنامه غیرمتمرکز دیگر را فراهم می کند.

هم اتریوم و هم بیت کوین به شما این امکان را می دهند که از ارز دیجیتال خود بدون دخالت واسطه هایی مانند بانک ها استفاده کنید.

با این حال، از آنجایی که اتریوم قابل برنامه ریزی است، می توان از آن برای ارسال بسیاری از دارایی های دیجیتال از جمله بیت کوین استفاده کرد.

البته، اتریوم برای چیزی بیش از پرداخت طراحی شده است. مشابه نرم افزار نصب شده بر روی رایانه شخصی، کاربران می توانند برنامه های کاربردی خود را برای اجرا بر روی بلاک چین اتریوم بسازند.

این برنامه های مبتنی بر اتریوم می توانند داده های شخصی افراد را ذخیره و انتقال دهند و تراکنش های مالی پیچیده را حل و فصل کنند.

به لطف محبوبیت فزاینده توکن های Asynchronous و بخش مالی غیرمتمرکز، شبکه اتریوم در سال گذشته رشد فوق العاده ای داشته است.

با توجه به اینکه اکثر این پروژه‌ها بر روی بلاک چین اتریوم ایجاد می‌شوند، افزایش پذیرش آن‌ها تعداد تراکنش‌های شبکه اتریوم و در نهایت مشکلاتی را به‌شدت افزایش داده است.

مشکل اینجاست که با تراکنش‌های بیشتر، استخراج‌کنندگان اتریوم مجبور می‌شوند از قدرت محاسباتی بیشتری برای تأیید تراکنش‌ها استفاده کنند.

این افزایش قدرت محاسباتی باعث می شود مصرف انرژی شبکه اتریوم به میزان قابل توجهی افزایش یابد تا کاربران آن متوجه اثرات زیست محیطی و پایداری شبکه اتریوم شوند.

برای درک بهتر این مشکل به این نکته توجه کنید که مصرف انرژی سالانه شبکه اتریوم برابر با مصرف انرژی کل جمعیت هلند در یک سال است و هر تراکنش شبکه اتریوم می تواند به اندازه میانگین انرژی مصرف کند. خانواده آمریکایی در یک هفته

به همین دلیل است که توسعه دهندگان اتریوم قصد دارند این بلاک چین را از مکانیسم اجماع اثبات کار به مکانیسم اجماع سهام منتقل کنند.

به طور کلی، در شبکه‌های غیرمتمرکز مانند بیت‌کوین و اتریوم، کاربران با استفاده از الگوریتم‌های اجماع (اثبات کار و اثبات سهام) از وجود تراکنش‌ها اطمینان می‌دهند و امنیت و دقت کار خود را فراهم می‌کنند. با این حال، این دو روش تفاوت های قابل توجهی دارند.

اثبات کار یک مکانیسم اجماع غیرمتمرکز است که اعضای شبکه را ملزم می کند تا با حل پازل های پیچیده ریاضی از خرابکاری ها جلوگیری کنند.

بسیاری از مکانیسم‌های اثبات کار در استخراج ارزهای دیجیتال، اعتبارسنجی تراکنش‌ها و استخراج توکن جدید استفاده می‌شوند.

به دلیل این روش، تراکنش‌های بیت‌کوین و سایر ارزهای دیجیتال به صورت همتا به همتا و بدون نیاز به شخص ثالث قابل اعتماد پردازش می‌شوند.

ماینرهایی که با استفاده از این روش در شبکه‌های غیرمتمرکز شرکت می‌کنند، توسط شبکه برای کاری که انجام داده‌اند و انرژی مصرف‌شده پاداش می‌گیرند.

با این حال، مشکل اصلی مکانیسم‌های اثبات کار این است که اگر شبکه‌هایی که از آنها استفاده می‌کنند بخواهند گسترش پیدا کنند، به انرژی زیادی نیاز دارند که تنها با افزودن ماینرهای بیشتر به شبکه امکان‌پذیر است.

در عوض، مکانیسم اجماع اثبات سهام به تجهیزات، سخت‌افزار یا مصرف انرژی نیاز ندارد. در این روش کاربری که می خواهد تراکنش را تایید کند، توکن اصلی را از شبکه مورد نظر خریداری کرده و به شبکه اختصاص می دهد.

در دنیای بلاک چین، به این کار سهامداری می گویند. این افراد برای توکن ها یا اشتراک هایی که در شبکه قرار می دهند پاداش می گیرند.

در مکانیسم اجماع اثبات سهام، سازندگان بلوک توسط یک الگوریتم ویژه بر اساس نشانه‌های سهام انتخاب می‌شوند.

این در حالی است که در روش اثبات کار، اولین ماینری که پازل هر بلوک را حل کند، پاداش آن را دریافت می کند.

در نتیجه برخلاف روش اثبات سهام، ماینرها با یکدیگر رقابت می کنند. با استفاده از PoW (Proof of Working Consensus)، هکرها باید ۵۱ درصد از قدرت محاسباتی را برای اضافه کردن بلوک های مخرب به شبکه داشته باشند.

علاوه بر این، در روش اثبات سهام، عملاً استفاده از حملات ۵۱% برای هکرها غیرممکن است.

در این نوع حمله، هکرها بیش از ۵۰ درصد از قدرت شبکه را گرفته و از آن سوء استفاده می کنند.

البته شبکه هایی مانند بیت کوین که سطح هش بالایی دارند، عموماً از چنین حملاتی در امان هستند، اما شبکه هایی مانند اتریوم کلاسیک که کوچکتر هستند، چندین بار آسیب دیده اند.

با این حال، این نوع حمله در بلاک چین های اثبات سهام بسیار بعید و تقریبا غیرممکن است.

باید گفت که این روش انتقادات خاص خود را دارد. یکی از معایب روش اثبات سهام این است که هر چه توکن های بیشتری توسط سرمایه گذاران سرمایه گذاری شود، پاداش بیشتری دریافت می کنند.

در نتیجه، سرمایه گذاران بزرگی که می توانند اتریوم بیشتری بخرند، سود بیشتری خواهند داشت و سود سرمایه گذاران کوچکی که قدرت خرید کمتری دارند کاهش می یابد.

از طرف دیگر، هر چه تعداد سرمایه گذاران و توکن های سهام بیشتر باشد، میزان پاداش هایی که به آنها داده می شود، کمتر می شود.

با این حال، اگر شبکه اتریوم بتواند به سمت مکانیزم اثبات سهام حرکت کند، به اهداف خود می‌رسد و مقیاس‌پذیری را افزایش می‌دهد، تمرکز را کاهش می‌دهد و انرژی کمتری مصرف می‌کند.

اگرچه این رویداد چندین بار به تعویق افتاده و تاریخ دقیق آن مشخص نیست، استخراج کنندگان اتریوم به شدت نگران سرمایه ای هستند که برای خرید تجهیزات خود صرف کرده اند.

بسیاری از آنها نگران انتقال اتریوم هستند و نمی دانند با این دستگاه چه کنند. کارشناسان صنعت ارزهای دیجیتال گفته اند که ماینرها دو گزینه نخواهند داشت.

راه اول فروش تجهیزات و خرید اتریوم با سرمایه و سرمایه گذاری است. اگرچه این روش منطقی به نظر می رسد، اما در عمل چندان آسان نیست. زیرا خرید تجهیزات استخراج اتریوم و پردازنده های گرافیکی، به خصوص در کشورهای کوچک بسیار دشوار است.

همچنین، ماینرها می توانند از دستگاه های خود برای استخراج آلتکوین های دیگر استفاده کنند.

Raven Coin، Ethereum Classic، Ergo، Conflux و Fiero ارزهای دیجیتالی هستند که در این زمینه قابل استفاده هستند.

در هر صورت، ماینرها باید آلتکوین مورد نظر خود را به طور اساسی بررسی کنند تا با ضرر مواجه نشوند.

منبع: فینوپیا